Kit
07.22.98 Letter to mom
Kit is een ongelovelijke aanwinst. ‘t Is raar hoe het leven zich onverwachts leegt en vult. Ik zit de hele brief al een beetje te piekeren hoe ik zoiets overwege kan brengen. Hoe doe je dat? Hoe onthul ik al de woordeloze ervaringen, het ontwakende geheugen dat hem herinnert, alles wat ik niet bewijzen kan? Hoe kan ik de expressie op zijn gezicht beschrijven die eerste ochtend–nadat hij met een fles champagne mijn kamer binnenliep en nadat wij de hele nacht moeiteloos hadden gekletst–knielend in het diagonaal zonlicht, zijn veter in hand, wat ben je mooi zei ik voordat ik het wist, hij keek op naar mij, dit was niet nieuw. Dit is oud. Ouder dan mijn woorden, dus hoe leg ik dat vast op papier? Hoe schrijf ik neer de gevoelens die me laten barsten in tranen uit dankbaarheid voor de veiligheid die ik bij hem voel. En soms hoor ik een koude en logische stem vanuit dat intelligente en rationale ego, gek met de mogelijkheid dat ook dit kortstijdig is en enkel een verbeeldding. En dan vraag je je af: wat is meer beangstigend, een kortstijdige verbeeldding of een mythische bond voor de zoveelste maal herleefd?
Kit is an incredible treasure. it’s strange how life empties itself out and then replenishes. i’ve been pondering how I can convey something like that. how do you do that? how do I unfurl all the wordless experiences, my wakening psyche that recalls him, all the things I cannot prove? how can I describe the expression on his face that first morning–after he walked into my room with a bottle of champagne, and after we talked so effortlessly all night–kneeling in the diagonal sunlight, shoelace in hand, you are so beautiful I said before I knew it, he looked up at me, this was not new. this is old. older than my words, so how do I commit this to paper? how do I write the feelings that collapse me into tears out of gratitude for being safe with him? and sometimes I hear a cold, rational voice echo from the ego, insane with the possibility that this too will be shortlived and is solely an illusion. but then you must ask yourself, what is more frightening: a shortlived illusion, or a connection of mythical proportions, reborn once again?
